රොන්ග් නම්බර්!!

මැදියමේ දුරකතනය නාද විය.. නිදිබර හඬින්ම ඇමතුවෙමි.

"හෙලෝ..."

එහා පිටින් ඇහුනේ ඉකිබිඳුමකි.

“පවන්...... මම යනවා..... යන්නම යනවා..... මට අයිතියක් නැතිනම් ඔයාගේ වෙන්න මම කොච්චියට පැනලා මැරෙනවා” පසුබිමින් දුම්රියක හඬක්ද ඇසේ.

"එපා මැරෙන්න... එපා!!... අපිට පුළුවන් අපේ වෙන්න.." කලබලේට මම කිව් දේවල් ගැන මටත් පුදුමයි.

"පවන්!!! ඔයා ඔය ඇත්තමද කියන්නේ.. අපේ හැම ප්‍රශ්ණයක්ම ඉවරද.. කියන්න පවන්."

"ඔව්.. ඉවරයි.. දැන් ඔයා යන්න ගෙදර... දැන්ම... අපි හෙට කතා කරමු.."

"යන්නම්... විශ්වාස කරන්නත් බෑ පවන්... මම ගෙදර ගිහින් ගන්නම් ඔයාට."

සැනසිලිදායක ගැහැණු හඬ දුරකතනයෙන් නෑසී ගියා.

මම සිහිඑලවා ගන්නට උන්සහ ගතිමි. මම පවන් නොවෙමි.
ඇයගේ නම නොඇසීම ගැන පසුතැවුනෙමි.

රොන්ග් නම්බර්!! කීවානම් පසුතැවිල්ලක් නැත.



ලියා එව්වේ - සුදු හංසි (http://kaveej.blogspot.com/)

මගේ කුමාරි.

හැමදාම පරක්කුයි. කවදාවත් වෙලාවට එන්නේ නෑනේ.
ඇයි වදේ දැන් කී දවසක් බොසාගෙන් බැනුම් ඇහුවද?
බොරු කියනව කියලා හැමදාමත් මෙහෙම බොරු කියන්න පුලුවනෑ.....

ඊයෙත් පැයක් පරක්කු වෙලා ගිහින් රතු ඉර ගහලා. ඔයාට ඇයි මං විඳින දුක ගැන ගානක් නැත්තේ?
ඔෆිස් එකේ ගොඩක් පිරිමි අය එයාලගෙ ඈයොත් එක්ක හරිම සතුටෙන් උදේට ඇවිල්ලා හවසටත් තුරුල්වෙලා ඒ ආදරෙන්ම යනවා.

මටත් අනික් පිරිමින්ට වගේ වගේ සල්ලි බාගෙ යහමින් තිබුණනම් ඔයාගෙ ආඩම්බර බලන්න තවත් ඉන්නේ නැහැ මං.
හැඩකාර විසේකාර කෙනෙක් ගාවට මමත් ගිහිල්ලා.
ඒත් ඉතින් කෝ ඒවට සල්ලි. මාසේ රෝල ගහන්නේත් අමාරුවෙන්......

"කොළඹ බලා යන රුහුණු කුමාරී දුම්රිය තව ස්වල්ප මොහොතකින් දෙවන වේදිකාවට ලඟා වෙනවා ඇත...."

ලියා එව්වේ - ගෙහාන් (http://locolanka.blogspot.com/)