පස්සෙන් බහින්න

දවසක් මායි නංගියි බස් එකේ යනවා. පුරුද්දට වගේ කතා කරනවට වඩා හිනා වෙනවා. හිනා වෙනවා කිව්වට වඩා හිනා යනවා කිව්වාම තමයි හරි. බස් ගමන් අපි දෙන්නට එහෙමයි හොඳේ.

බස් කොන්දොස්තර බරටම වැඩ. වටේම ඉන්න මිනිස්සුන්ට බනිනවා. හිටපු ගමන් බනත් දෙසනවා.

අපි බහින්න ලංවෙන හෝල්ට් එකත් ආවා. නංගියි මමයි බස් එකේ ඉස්සරහ දොර පැත්තට හෙමින් සේන්දු වුනා. මොකද අපි ඒ දොර කිට්ටුව හිටපු නිසා. බස් එක නවත්තන්න ඔන්න මෙන්න.... එකපාරටම කොන්දා කෑ ගහන්න පටං ගත්තා "ඔය නෝනලාට තෙරෙන්නෙ නැද්ද? පස්සෙන් බහින්න... පස්සෙන් බහින්න"

"ඇයි දෙයියනේ මෙච්චර අගේට කකුල් දෙකක් තියෙද්දි මොකටද පස්සෙන් බහින්නේ" මං ඇඟට නොදැනී එහෙම කියල බස් එකෙන් බැස්සා....

ලියා එව්වේ - තරුනිසළයි (http://tharunisalai.blogspot.com/)

හොඳම තීරණය

දෙයියනේ මගෙ පර්ස් එක නෑ.
දැන් මොකද කරන්නෙ.
මෙහෙම කරනවා. බස් එකට නගිනවා, කොන්දොස්තරට සිද්දිය කියනවා.
ඒත් අනිත් මිනිස්සුන්ටත් ඇහෙයි. ඒක ලැජ්ජාවක්.

නැහැ. මෙහෙම කරනවා. බස් එකට නගිනවා, කොන්දොස්තර සල්ලි ඉල්ලද්දි බෑග් එකේ පර්ස් එක හොයනවා, " මගෙ පර්ස් එක නෑ. අනේ මගෙ පර්ස් එක නැතිවෙලා.  මං දැන් මොකද කරන්නෙ." එහෙම අසරණ විදියට කියනවා.
ඒක හරියයිද? නොයයිද?
කොහොමහරි ගෙදර යන්න ඕනි.

හෝල්ට් එකේ තව කට්ටිය ඉන්නවා. එක්කෙනෙක්ගෙන් සල්ලි ඉල්ලගන්නවා අසරණකම කියලා.
මට සල්ලි දෙයිද? නොදෙයිද?
ෂික්! රුපියල් පණහක්වත් බිම වැටිල නෑනෙ.
අහ්! බස් එක එනවා.

සෙනග අතරෙන් කොන්දොස්තරට නොපෙනෙන්න නැගල ටික්කො නොපනීවායි හිතාගෙන හොරට යනවා. වාඩිවෙන්න ලැබුණම මූණ හංගන් නිදාගන්නවා.

ලියා එව්වේ - මගේ ජීවිතය (http://apedupatha.blogspot.com/)