“කපුරුබෝල විසිපහක් දහයයි…”
දුම්රිය වේදිකාව ඔස්සේ පැමිණි වෙලෙන්දා මා ඉදිරියේ නැවතුණා…
“මහත්තයා කපුරුබෝල..?”
“එපා..!”
මුහුණට දමා ගැසු තනි වචනය ඔහුගේ කහට ගැසුණු දසන් වල වැදී ඉවතට විසිවුනේ එහි වූ අව්යාජ සිනාවට මඳකිනුත් හානියක් නොකරමින්…
“කපුරුබෝල විසිපහක් දහයයි…”
හඬගාමින් ඔහු මා පසුකර නික්මුණා…
උදෑසන ලැබුණු ක්රෙඩිට් කාඩ් බිල හරහා සියවෙනි වරටත් නෙත් යැවූ මම එය සාක්කුවට රුවා ගත්තේ ඉලක්කම් ගණනක පඩිපත මාසික ණයතුරුස් හා සමබර කිරීමට සිතින් උත්සාහා කරමින්…
“කපුරුබෝල විසිපහක් දහයයි…”
කලාතුරකින් කෙනෙකු බර අඩුකරන ලද කපුරුබෝල මල්ලත් රැගෙන වෙලෙන්දා ආපසු ගමනේ…
“මහත්තයා කපුරුබෝල..?”
“කපුරුබෝල නෙමෙයි… ඔහේ දන්න මන්තරේ මටත් කියනවකෝ..?”
“මොන මන්තරේද මහත්තයා…?”
ඔහු ඇසුවේ පුදුමයෙන්…
“ජීවිතේ ගැටගහන මන්තරේ..!”
ලියා එව්වේ - බීට්ල් (http://akurublog.blogspot.com)