විස්මෘතිය..

"මම ඔයාට ගොඩාක් ආදරෙයි.."

මා කියනා බස ඇයට නොවැටහෙයි, ඒත් මා දිහා බලාන ඉන්න ලොකු ඇස් දෙකට, ඒ නළලේ තිලකයට මම කවදත් ප්‍රිය කරනා වග කියන්නට මට තවත් සිත් දෙයි.

"මම හමුදාවෙන් පනිනවා, පැනලා ගිහින් අපි දෙන්නා ලබන සතියේ කසාද බඳිමු."

මඳ සිනහවකින් මොහොතක් බලා උන් මම හෙට දින පැමිණෙන පොරොන්දුව මත හුන් තැනින් නැඟිට්ටේ සුපුරුදු බංකරය වෙත පිය නැඟීමටයි.

"ඩෝං"

සිහිය එනවිටත් මා උන්නේ රෝහලේ ඇඳක් මතය. මා කවුද යැයි මටම අමතකව ඇති මුත්, ගොත ගසමින් කී වදන් පෙළ හාත්පස දෝංකාර දෙමින් වියැකිණ.

"මගේ රාජිණි, ආයේ කවදාකවත් මට දකින්න වෙන එකක් නෑ, මේ වෙළුම් පටි වලින් වැහුණු ඇස් දෙකෙන්.."

 ලියා එව්වේ - Ansh Lucky Sri Jay  (http://www.mitiyaawatha.blogspot.com/)

එහා ඉවුර..

ගඟ ගලන්නේ ඉතාමත් සෙමිනි. එහා ඉවුරේ වූ ත්‍රස්තවාදි කඳවුර තුළ සිදුවන්නේ කුමක්දැයි මා බලා සිටියේ මා එය විමසිය යුතු වූ නිසාය. රාජකාරිය දේවකාරිය වු නිසාය. ඈ ගැන මා තුළ උනන්දුවක් ඇති වූ නිසාය.

ඈ ත්‍රස්තවාදිනියකි. මාද ඔවුන්ට ත්‍රස්තවාදියෙකි. දින කිහිපයක සිට මා ඈ දුටුවේ නැත.

ආණ්ඩුව පවසනා පරිදි යුද්ධය තව නොබෝ දිනකින් නිමා ‍විය යුතුය. ඉන්පසුව මා ඇයව විවාහ කරගත යුතුය. එසේ වීමට නම් හෙට දියත් කරනු ලබන ප්‍රහාරයේදී මා ඇයව රහසේ බේරාගත යුතුය. එවිට ඈ මා වෙත කැමති වනු ඇත. අපට රහසේම පැනයාගත හැකිවනු ඇත. යුද්ධය අවසානයේ පොදු සමාව හිමිවනු ඇත.

හදිසියේම ඇය මා වෙත තුවක්කුව මානනු දුටුවෙමි.

ඩෝං!

ලියා එව්වේ - සුදාරක (http://blog.sudaraka.com)